N.B. De teksten van onze hand-outs worden vervaardigd aan de hand van niet alleen wetenschappelijke literatuur, maar ook van onze eigen inzichten op basis van persoonlijke ervaringen. Daarom kan de informatie voor een deel afwijken van de gangbare literatuur.

Bacteriesoort

Chlamydia psittaci is een micro-organisme dat vroeger werd ingedeeld bij de virussen, maar tegenwoordig toch wordt beschouwd als een soort bacterie. Het is een bacterie soort die enkel kan overleven in de cellen van een gastheer. Dit laatste is van belang bij de diagnostiek van een Chlamydia infectie.

Symptomen

Bij katten veroorzaakt Chlamydia psittaci een ontsteking van het bindvlies van het oog, dit wordt ook wel conjunctivitis genoemd. Vooral kittens en jonge katten zijn gevoelig voor deze infectie. De infectie is onderdeel van het zogenaamde niesziekte complex bij de kat. De symptomen van deze conjunctivitis zijn ooguitvloeiing (in het begin waterig, later slijmerige tot etterige uitvloeiing), knijpen met het oog en zwelling en roodheid van het bindvlies. Meestal begint de ontsteking éénzijdig, maar later kan het andere oog ook meedoen. Meestal is de geïnfecteerde kat niet algemeen ziek, soms is er echter sprake van een lichte neusuitvloeiing en niezen. Bij jonge kittens kan soms een kortdurende en geringe temperatuursverhoging waargenomen worden. Bij ernstige 'verkoudheidsklachten'' moet eerder aan een (co)infectie met één de niesziekte virussen (herpesvirus of calicivirus) gedacht worden.

Geen gevaar voor de mens

Bij veel diersoorten, waaronder de mens, veroorzaken Chlamydia's geslachtsziekten en onvruchtbaarheid. Bij katten is de rol van Chlamydia bij fertiliteitproblemen nog onduidelijk. Overigens is Chlamydia bij katten niet besmettelijk voor mensen. De Chlamydia die bij katten problemen geeft is namelijk een aparte stam die zeer die diersoort specifiek is. Dat betekent dat deze Chlamydia soort alleen katten kan infecteren, in tegenstelling tot Chlamydia's bij vogels en schapen!

Diagnose

De diagnose Chlamydia infectie wordt gesteld door onderzoek van cellen van het bindvlies. Het materiaal hiervoor wordt verkregen door met een speciaal soort wattenstaafje(swab) stevig langs het bindvlies te strijken. Het is de bedoeling dat hierbij echt cellen van het bindvlies aan de swab blijven zitten, want zoals gezegd zitten de Chlamydia's in de cellen van het bindvlies. Deze swab wordt opgestuurd naar een laboratorium waar de Chlamydia-organismen worden aangetoond met een speciale test. Er kunnen ook antilichamen aangetoond worden in het bloed, maar dat zegt eigenlijk alleen maar dat de kat ooit in zijn leven met Chlamydia besmet is geweest. Het klinische beeld is samen met het laboratoriumonderzoek doorslaggevend voor de diagnose.

Therapie

De behandeling is een combinatie van oogzalf met een specifiek antibioticum en een antibioticum kuur in de vorm van tabletten. Indien op tijd en voldoende lang wordt behandeld is de infectie meestal goed onder controle te krijgen bij de individuele kat. Moeilijker wordt het als er een Chlamydia infectie in een groep katten aanwezig is. De infectie kan dan als het ware rondgaan door de hele groep. Het is dan ook het beste om alle katten van de groep te behandelen met in ieder geval een tabletten kuur en de katten die daadwerkelijk een bindvliesontsteking hebben ook met oogzalf. Ook klinisch gezonde katten kunnen namelijk besmet zijn met Chlamydia en zelfs uitscheider zijn!

Preventie

In een cattery waar Chlamydia een probleem vormt moeten de kittens vanaf de leeftijd van 5-6 weken worden gespeend en vanaf dat moment apart worden gehouden van de mogelijk besmette volwassen katten. Tot de leeftijd van 5-6 weken zijn de kittens namelijk beschermd tegen de infectie via antilichamen uit de moedermelk. Na genoemde leeftijd neemt deze bescherming af, waardoor de kittens wel risico lopen. Behalve deze maatregel kan er gevaccineerd worden tegen Chlamydia. In een groep katten waar Chlamydia een probleem vormt is dit zeker zinvol. Het is echter niet zinvol om routinematig iedere kat tegen Chlamydia te enten. We moeten ons namelijk realiseren dat de infectie bij een individuele kat vrij gemakkelijk te behandelen is, geen levensbedreigende ziekte veroorzaakt en zeker geen primaire rol speelt bij het ontstaan van 'echte'' niesziekte! Bovendien is elke enting toch ook weer en belasting voor het immuunsysteem van het dier. Alléén enten tegen Chlamydia dus als de kat om een of andere reden een verhoogd risico loopt op een infectie.